|
Aynı sokakta oturuyorduk. Her gün bir kızla geliyordu .Adı esrarengizdi,
herkes onun hakkında farklı şeyler söylerdi. Fakat kimse gerçeği bilmezdi.
Kirli sakalları vardı. Yeşil gözlü esmerdi. Mahallenin kızları hayrandı ona.
Bense nefret ederdim. Hiç kimseyle konuşmaz. Sadece gelir geçerdi. Bir gün
onunla yolda karşılaştık. Çok güzel bir yüzü vardı. Bana gülümsedi. şaşırdım.
Ama yine de onu sevmiyordum. Fakat o çok farklıydı.Gece boyunca lambası yanardı.
Uyumak yerine onun evini seyrederdim. Onu sevmediğim halde her şeyiyle
ilgileniyordum. Yavaş, yavaş onu gözlemeye başladım. O an anladım ki, Ona karsı
hissettiğim şey sevgiymiş. Artık O eve gelmeden uyuyamıyordum. Yanına gelen
kızları kıskanırdım. Herkes onun kötü olduğunu söyleyince. Hep onu savunurdum.
Onunla karşılaşmak için kapıda dururdum.
Onu yine yolda gördüm. Bana göz kırptı. Yanımdan geçerken onu çağırdım. "Acelem
var Küçüğüm" dedi. Bana aramızdaki yaş farkını hatırlatmıştı, eve gidip ağladım.
Karar verdim Ona aşkımı ilan edecektim. Yolunu gözledim. Bir gün onu gelirken
gördüm. Peşine düştüm o eve girdi. Biraz bekleyip kapıyı çaldım. Açtı "Ne var
Küçüğüm" dedi. "Seni Seviyorum" dedim. Gülümsedi "Evet" dedi. "Ne evet" dedim.
Konuşmadı. Koşarak dışarı çıktım. Bir ay boyunca evden çıkmadım.
Bir gün kızlarla konuşurken. Ambulans geldi onun evine girdi. Sedye ile onu
dışarı çıkardılar. Önümüzden geçerken. '"Ben de seni Küçüğüm" dedi. Kıpkırmızı
oldum herkes bana bakıyordu. Ağlayarak koşmaya başladım. Aksama kadar sokakta
gezdim. Göz yaşlarım durmadan akıyordu. Sonra eve geldim. Annemler ondan
bahsediyorlardı. Sevdiği bir kız varmış. Ailesi evlenmesine izin vermeyince kız
evden kaçmış. Sokak serserileri onu öldürmüş. Eve getirdiği kızlar evi olmayan
kızlarmış. Kimi sevdiyse ölmüş. Çok sevip acı çekmiş. İntihar edip hastaneyi
aramış. Polisler evin duvarında "Küçüğüm" yazısını bulmuşlar. "KÜÇÜĞÜM SEN
DE ÖLME" yazıyormuş. "Ben de seni sevdim, sevdiklerim gibi sen de ölme diye ben
öldüm KÜÇÜĞÜM".
|
