|
Kadın yirmi yedi yaşında... Yüreği, kar beyaz soğuklara terkedilmiş
ama inat bu ya hala sımsıcak. Düşünceleri kah hayatın gitgide
ağırlaşan gerçeklerinde kah aydınlık hayallerde dolaşıyor nefes
nefese.. Elinde samur fırçası, geçmişi karalayıp bugünü
renklendiriyor hiç durmadan. Renkler kıpır,kıpır , içindeki çocuk
haşarı mı haşarı... Gözleri ise buğulu bakmakta hüzünlere yenik...
Hayatı sorgulamaktan çoktan caymış.
Omuzları bir küçük kız çocuğun şımarıklığını sergilercesine “Bana ne”
ifadesinde. Kıpır,kıpır ya içi.. Arayışları var kendisinden bile sakladığı. Bela
da geliyorum demez ya... İşte böyle bir anda; ruhu, sanal dünyanın kapısından
sızıverir içeri sessiz, habersiz.. Hani şu chat canavarı var ya bu günlerin
belalısı. Orada kendisi gibi şaşkın yüreklerin arasında buluverir kendini. Ve...
olanlar olur o zaman. Hiç beklenmeyen anda buzda kayar gibi “Hooop” havada bulur
duygularını darmadağınık. Sanki başında deli rüzgarlar hiç esmiyormuş, esenler
de yetmiyormuş gibi.
Erkeğin yaşı otuz. Hırslı, kendinden emin. Kendisiyle barışık ve yaşadığına
memnun. Kahkahası ekrandan yüreklere taşan, mutlu ve duygu dolu bir bulut adam.
Eşi ve çocuğu için yaşamakta olduğunu saklamadan kadını davet eder sanal
dünyanın sanal aşk oyununa. Acemidir kadın. Belki genç adam da öyle. Oynadıkları
oyunun tehlikesinden habersiz bir masalı yaşamaya başlarlar.
Ekranın karşısında nefeslerini tutup beklerler sevdalının
gelmesini. Karşılaşmaları her defasında kahkahaları hatırlatırcasına şen
olur. Zamanın koordinatları buluşamadığında, birbirlerine teğet geçtiklerinde,
hüzün yayılır gecelere. Uyku tutmaz bekleyişlerde ikisini de. Sabah yeni
umutlara gebe başlar. Ve ekranda doğarlar her buluşmayla yeniden.. Duyguların en
fırtınalısına yakalanırlar. Birbirlerini gerçekten merak ederler.
Bulut adam kadının açlığından, üşümesinden bile sorumlu tutmaya başlar kendini.
Kadınsa adamın yorgun hallerine dayanamaz. Elleri dokunmasa da ellerindedir
artık. Birbirlerini el
üstünde tutarlar anlayacağınız.
Günler, aylar geçer...
Hayaller ekranlara sığmaz olur. Artık görmek isterler birbirlerini. Dokunmak
sarılmak isterler. Hatta çılgıncasına sevişmek...
Kadın kıvranır onsuzluğun acılarında.. Özlem şiddete
dönüşür. Acıtır... İşkencelere yatırır kadını. Oyun değildir artık
bu. Aşk ekranda değil hayatın ta içinde yaşamaktadır.
Bulut adam sorar durmadan ;
-N’olacak şimdi...
Kadın, adam kadar cevapsız...
“Bilmiyorum” der.”Bilmiyorum”
Artık sorgulamalar başlar duyguları ...
”Bu nedir?...Bunun adı ne..?”
Kadın aşkı tanımlar ama çare değildir tanımlamak.. Yaşananlardır gerçek olan.
Hissedilenlerdir. Her sevdanın başını bir karabasan bekler ya...Beklemese sevda
denen şey olmaz zaten. İşte bu bir sevdadır ve başında karabasanlar. Kadın
unuttuğu aşk gözyaşlarını hüzünlere, sancılara, onulmaz ağrılara boyar, alaca
bulaca. Artık her şeye gözlerindeki buğuların ardından bakmaktadır. Ve ekrana
şunları; buzların arasından aldığı yüreğinin kalemiyle yazar. Yüreğini buzlara
iade etmek üzere...
“Beni ignore et*.Ne olur bunu yap.”
Bulut adam şaşkındır belki ama adı gibi bilir. Doğru olan budur. Düşünür bir
süre.Susar ekran. Susar kadının yüreği... Ölüm
anıdır bu.Verilen son nefestir sanki..
“Sevdam Hayır dese” “ Sensiz yapamam dese” diye bekler nefes almak için. Bulut
adamın suskunluğu bozduğu yerde ölecektir kadın.. Bunu ikisi de bilirler. Bir
yazı belirir ekranda çaresizce okunan
“Netten çıkıyorum o zaman” “Hoşçakal”
Mavi üzerine siyah yazılmış sözcükler kararlı ve kesindir... Titreyen ve
cansızlaşan parmakları son bir kez tuşları gezinir kadının “Hoşçakal”
Düşer Bulut adamın gülen yüzü ekrandan. Ve Kadın ölür...
|
