|
Küçük kız ,annesiyle yürürken birden durdu. Yağmur damlacıklarıyla ıslanan
gözlüğünü çıkartarak baktığı şey,babasıyla birlikte bisiklette giden bir başka
kız çocuğuydu.Bisikletin arka tarafındaki minder üzerine oturan kız,düşmemek
için babasına sıkı sıkı sarılmış ve soğuktan pembeleşen yanaklarını onun sırtına
dayamıştı.Adamın ara sıra yana dönerek söylediği sözler küçük kızı kıkır kıkır
güldürüyordu.
Kaldırımdaki kız,bisikletin arkasından bakarken,annesi durumu farkedip:
-Evdekiler yetmiyormuş gibi gözün hala bisikletlerde,diye çıkıştı.Ama eğer
beğendiysen,baban onu da aldırır.
Küçük kız yumuşak bir sesle:
-Bisiklete değil kıza bakmıştım,dedi.Babası,o vaziyette bile kendisiyle
sohbet ediyor da...
Annesi,küçük kızı hiç duymamış gibiydi.Onun kürklerle çevrili şapkasını
düzeltirken:
-Arkadaşların,bu havada bile okula yürüyerek geliyor,dedi.Halbuki baban,işe
giderken de olsa birkaç dakikasını ayırıp seni mercedes'iyle getiriyor.
Kızın gözü yine bisikletteydi.Kadın,alaycı bir ifadeyle:
-İstersen baban da seni bisikletle getirsin,diye devam etti.Ne de güzel
yakışır,öyle değil mi?
Küçük kız,inci taneleri gibi süzülen gözyaşlarını annesinden saklamaya
çalışırken:
-Çok isterdim,diye cevap verdi. Belki de böylelikle, babama sarılırdım.
|
